Opowiadamy historie

Opowiadanie historyjek to świetna zabawa edukacyjna. Dzieci uwielbiają mieć wpływ na bieg zdarzeń jakiegoś opowiadania, często wplatają w nie niestworzone postaci, pojazdy czy nadprzyrodzone moce.

Jednak co robić jeśli dziecko mówi, że nie potrafi wymyślać historii?

Oprócz tego, że należy poszukać przyczyny w niechęci tego typu zabaw (może to być zbyt ubogie słownictwo, przyzwyczajenie do krótkiego odpowiadania na pytania, często też wyręczanie rodziców), to powinniśmy dalej zachęcać dziecko do zabaw, jednak nieco prostszych.

Pamiętajmy, że przy tego typu ćwiczeniach dorosły powinien być towarzyszem dziecka, który zachęca je do mówienia, a nie mówi za nie lub neguje wymyślane historie.

Przykłady ćwiczeń:

1. Pokazujemy dziecku rysunek i prosimy o opisanie go. Dorosły może zadawać pytania pomocnicze, które od pytań ogólnych (Co robi chłopiec?) będą się kierować ku szczegółom (Jakie produkty znajdują się w koszyku? Kto ma więcej produktów?). Tutaj warto również odwoływać się do podobnych sytuacji, które miały miejsce w życiu dziecka (Co robimy, kiedy nasz pies jest chory?)
2. Story Cubes- gra którą można samodzielnie zrobić, co zostało pokazane tutaj:https://pomocna319stka.blogspot.com/2020/04/zrob-to-sam-story-cubes.html albo zakupić kostki w sklepie. Zabawa polega na wymyślaniu historii, zgodnie z wyrzuconymi kostkami. Można grać samodzielnie lub całą rodziną.
   
3. Dziecku pokazujemy obrazek i proponujemy, aby opowiedział co mogło się dalej wydarzyć. W miarę potrzeby zadajemy dodatkowe pytania.
   
   
   
   
4. Uzasadnianie wypowiedzi. Podczas rozmów zadajemy dodatkowe pytania "dlaczego?", prowokuje to dziecko do wypowiadania dodatkowych wyjaśnień, np. A dlaczego zjadłbyś dzisiaj pizzę na obiad?
   
5. Dziecko ruchem przedstawia wymyśloną lub przedstawioną na obrazku historię, a reszta rodziny zgaduje.
   
6. Dziecko samodzielnie wymyśla i rysuje własną historyjkę, którą dorosły potem opowiada.
   

Tego typu ćwiczenia świetnie wpływają na rozwój kreatywności dziecka, uczą myślenia przyczynowo-skutkowego, uruchamiają procesy myślowe jak porównywanie, analizowanie czy wnioskowanie. Uczy także spostrzegawczości.